Bookish posts

Gastblogger: Poëzie – Moeite met leven

Ik ben al van kinds af chronisch ziek. Ook ben ik hoog-sensitief (HSP), in het tijdperk dat daar nog maar weinig over begrepen werd. Daar bovenop ben ik opgegroeid in een gezin met een chronisch zieke moeder, in het tijdperk dat dat allemaal minder begrepen of onderzocht werd. Er was toen ook geen opvangnet. Niet voor de zieken, ook niet voor de andere gezinsleden. In de jaren van onbegrip en binnen huiselijke tumult, vond ik mijn heil in het maken van liedjes en gedichten. De gigantische hooggevoeligheid, de depressie en emotionele pijn plus de fysieke pijn van mijn ziektes vormen dan ook een grote inspiratiebron voor al deze liedjes en gedichten. Dit bericht ontstond in een poging om die depressie, de emotionele en de fysieke pijnen te verwoorden voor de buitenstaanders. En ook om een erkenningspunt te bieden aan mijn vele collega’s: de hsp-ers, de chronisch zieken, al die mensen met depressie, kortom: iedereen met een al dan niet zichtbare beperking.

 

Ik heb wat moeite met m’n leven

Ik zou graag heel gelukkig zijn

Ik zou graag boven de wolken zweven

Ja dat lijkt me echt wel fijn

Maar opeens is er weer die drukte

Is er overal die pijn

En ik weet dat het weer mislukte

En ik voel me weer zo klein

Altijd maar weer boksen tegen ongeluk en spijt

Tegen al die nare wensen die mijn toekomst blijven kleuren

Alle tegenslagen, alle haat en alle nijd

En het vage spoortje van geluk dat valt te bespeuren

We hebben veel gelachen, dat is waar, ik weet het wel

En ook nu zijn er die momenten die toch echt de moeite zijn

Maar elke dag opnieuw voel ik die pijn diep in mijn vel

Huilen en geluk draait eindeloos rondom die pijn

Lachen heeft geen zin meer

Huilen kan ik niet weer

De hoop heeft me verlaten

Dat medicatie ooit nog zal baten

En ik heb zo’n moeite met m’n leven

Ik zou zo graag gelukkig zijn

Ik zou graag boven de wolken zweven

O, dat lijkt me toch zo fijn

Ik geef niet op, ik blijf proberen

Die helse pijn verdwijnt soms even

De tijd zal het me ooit leren

Om samen met die pijn te leven

En ik weet niet eens wat het zwaarste is

Die fysieke pijn is soms ondraaglijk

Maar een waar geluk is wat ik echt mis

Emoties maken het maar behaaglijk

Lachen heeft geen zin meer

Huilen kan ik echt niet weer

Toch wil ik wel weer hopen

Om ooit nog zonder pijn te lopen

Een eindeloze wissel van genot gevolgd door pijn

Waarom zou de toekomst dan toch nog de moeite zijn

Praten, lachen, roepen, zingen

Al die alledaagse dingen

Mijn verstand wil me niet verlaten ook al heeft het vaak geen nut

De woorden diep binnen in me zijn totaal niet uitgeput

Ik zie de dingen helder zonder afleiding en verplichting

Ik bied vrienden en vreemden daardoor wat verlichting

Wie bepaald wat waardevol is

Wie bepaald wat nutteloos is

Wie bepaald wat wezens waard zijn

Wie bepaald wie nuttig zullen zijn

Wie bepaald waarom we leven

Wie bepaald er hoeveel te geven

Alles heeft een bepaalde waarde

Maar niets heeft een vaste waarde

En vaak heb ik moeite met m’n leven

Zou ik gelukkiger willen zijn

Mij is nu eenmaal dit lot gegeven

De ups en downs zullen blijvend zijn

En telkens heeft lachen zijn nut wel weer

Herinneringen stillen de pijn steeds meer

Positieve gedachten blijken te helpen

Om ook die emotionele wonden te stelpen

 

Liefs Leen

cropped-cropped-Header

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s