Recensies

Blogtour Schaduwzwart (recensie exemplaar)

Schaduwzwart (Spellslinger, #2)

Na het overweldigende eerste deel, verschijnt nu het tweede deel uit de magische Spellslinger-serie.

Vier maanden nadat Kellen zijn bevolking is ontvlucht, blijkt hij nog slechter te zijn in overleven als vogelvrijverklaarde dan als magiër. En dat zijn enige bondgenoten een opschepperige kaartspeler en een stelende eekhoornkat zijn, helpt ook niet al mee.

Dan ontmoet hij Seneira, een geblinddoekt meisje dat niet blind is. Haar geheimen betrekken Kellen bij een samenzwering van magie, chantage en moord. Het is aan Kellen om de magiër te vinden die verantwoordelijk is voor de slachtoffers van deze mystieke plaag, beter bekend als het schaduwzwart… Kan hij op zijn verstand vertrouwen om in leven te blijven in het land van de Zeven Zanden?


Het lezen van dit boek bracht, voor mij persoonlijk, twee uitdagingen met zich mee:

  1. Ik lees al jaren geen vertaalde Nederlandse boeken meer, hoe goed ze soms ook zijn.
  2. Ik las deel 1 in het Engels en ben voor dit exemplaar overgegaan naar het Nederlands….

“Perfect,’ she said, then promptly sat down in the dirt. ‘I’m just going to sit here until the world starts making sense, if that’s all right.’
‘You might be waiting a long time,’ I said.”

Om even heel eerlijk te zijn, Schaduwzwart liet bij mij wat steken vallen. Waar Vogelvrij echt een goed begin was; Het had spanning, het had een goede opbouw, de karakters waren goed uitgewerkt en ga zo maar door, Schaduwzwart viel op heel veel stukken plat.

Het is, voor mij, het vaak voorkomende tweede-deel-syndroom. Het eerste deel van Schaduwzwart is nog interessant. Er wordt een basis gelegd voor een plot, er worden nieuwe karakters geïntroduceerd en al met al is het een goede basis voor een mooie spanningsopbouw. Maar er gebeurd vrij weinig….. er is geen einddoel. Het voelt als een stand-alone i.p.v een vervolg op iets.

“First thing you learn travelling the long roads, kid: language is as much in the way you speak as the words you choose.”

Hoewel ik het verhaal van boek 1 (Vogelvrij) echt heel goed vond en ontzettend blij was toen ik ontdekte dat dit een 8-delige serie wordt, vind ik het nu heel jammer. Ik denk dat deze serie beter op zijn plek was geweest als een trilogie. Nu ik deel twee heb gelezen mis ik een groter plot. Er is wel een aanzet tot een groter iets, en ik ben heel enthousiast erover als het betekend dat deel 3 (en hoger) zich meer focussen op dat iets en vanuit dat dus ook meer groei doorstaan.

Want dat, naast het missen van een doel, mis ik nog het meest. De groei in het verhaal en zijn karakters. Kellen heeft een enorme groei doorgemaakt in deel 1, daarom is het alleen maar logisch dat deze wat afneemt in deel 2 maar hij voelt ineens aan als een 10-jarige nitwit die op het eerste meisje wat hij tegenkomt verliefd wordt. En Ferius is ineens naar de achtergrond verplaatst waardoor ook zij niet echt aan bod komt. Juist nu we meer in haar cultuur kunnen duiken en kunnen leren over de Argosi.

“I instinctively reached out to steady her. Unfortunately for both of us, at that precise moment she shifted her weight to catch her balance. Our foreheads collided with a painful thud, and worse – much, much worse – it’s entirely possible that my lips brushed against hers in the process.
‘Did he just try to kiss me?’ she demanded loudly.”

Ik moet toegeven dat ik Seneira wel een hele leuke toevoeging vond. Reichis was tot dat punt de enige met een gevoel voor duistere humor en Seneira brengt een extra ‘edge’ in die humor. Ze is grappig en bijna één van de beste karakters in dit boek… als ze geen insta-love met Kellen zou hebben. En dat vind ik dan weer zo jammer. Sereina is (en kan) zoveel meer dan alleen maar het nieuwe liefje zijn. Ik heb geen hekel aan romances in boeken maar wel als de hoofdrolspeler, Kellen dus, in Vogelvrij nog tot over zijn oren verliefd was op Nephenia en dat door rolt tot in deel 2.. totdat hij Sereina tegenkomt en BAM hij heeft ineens gevoelens voor dit nieuwe meisje.

Op zo’n moment vraag ik me dan echt af waarom die relatie nodig is. Waarom heeft hij gevoelens voor Seneira? Sowieso omdat ze elkaar net kennen en ze hebben beide genoeg andere dingen aan het hoofd.

Reichis shivered on my shoulder. ‘Because this place is giving me the creeps, and I’m a squirrel cat – normally we’re the ones giving other people the creeps.”

Ik wilde deze recensie zo veel mogelijk spoiler-vrij houden terwijl ik toch mijn eerlijke mening geef. Nu je dit allemaal gelezen hebt moet je niet denken dat het boek verschrikkelijk is, want dat is het niet. Ik hoop echt dat deel 3 meer groei laat zien en meer ruimte geeft aan zijn karakters. In een 8-delige serie zouden karakters voldoende met het verhaal mee kunnen groeien en ik hoop dat dat ook gebeurd in de komende delen.

Dit is echt het tweede-boek-syndroom. Het eerste was rete goed, het tweede was meh en normaal pakt het derde boek dat ‘dit was super tof’ gevoel weer op. Dus daar hoop ik dan maar op 🙂


Veel liefs,
Lili

otter logo

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s