Bookish posts

Niet alles is zichbaar

Onlangs heeft Kelly van Bright Blue Books een heel mooi artikel geschreven: DE DAG DAT IK CLIËNT WERD  en na aanleiding van dit artikel wil ik hierop reageren, dingen aanvullen en mijn verhaal vertellen want ik ben het helemaal met Kelly eens dat het nog steeds een groot taboe is in onze huidige gezelschap.

Zoals Kelly ben ik niet alleen HSP (High Sensitif Person) maar ook ik vecht al jaren met een chronisch Post-Traumatic Stress Disorder (PTSD) in Nederland bekend onder PTSS.

29342656_1677893032277546_274027481944555520_nBij mij is het allang geen geheim meer hoe mijn trauma’s zijn ontstaan.Sommigen van jullie weten dat ik een behoorlijk lastig verleden had & voor een paar jaren heeft mijn vader over onze situatie een boek geschreven.


De situatie heel kort: Mijn vader was politie agent en vocht toen destijds met zijn eigen demonen zoals PTSS , depressie en daardoor alcoholisme. Ondanks dat hij had probeert hulp te zoeken sloeg geen enkel therapie bij hem aan. Dan liep ook nog het huwelijk stuk en hij zag het allemaal niet meer zitten.

Op een avond ging ik met een paar vrienden stappen en mijn broertje was met een vriend thuis gebleven. Mijn vader zat zoals altijd aan zijn 2de fles whisky. Toen ik rond 5uur sochtend’s uit de discotheek kwam zag ik 40 gemiste oproepen. 39 van mijn moeder ( die het weekend bij haar nieuwe vriend was) en 1 van mijn vader. Ik belde meteen mijn moeder en toen ze vertelde wat er thuis aan de hand was zakte ik meteen door de grond. Mijn vader had zich helemaal ter pletter gezopen, een kogelvrij vest aangetrokken en zijn 4 pistolen uit de save gehaald. Hij dreigde via telefoon dat hij mij en mijn broertje zal vermoorden, dat mijn moeder ons bloed van de muren af zou kunnen halen. Hij probeerde dus mij te bellen want hij wou dat ik naar huis kwam, ik zou de eerste geweest zijn die een kogel door het hoofd had gekregen, erna was die naar de kamer van mijn broertje gegaan en had hem als 2de vermoord. Als laatste wou hij zichzelf dood schieten. Gelukkig was een speciaal team arriveert met een psycholoog en na bijna 4 uren konden ze mijn vader overtuigen om zich over te geven aan de politie.

b59c7ae8e3c6dbc802d5ec1dced17f68_originalDe volgende dag stonden allemaal reporters van TV en kranten voor ons huis en we waren het nieuws in Duitsland. Ik kon niet meer op straat lopen zonder het gevoel te hebben dat mensen over je gingen praten. Ze wisten het : ,,dat is toch de dochter van die politie agent die iedereen wou vermoorden…” klopt dat ben ik. Mijn vader werd voor een lange tijd opgesloten en kreeg eindelijk de hulp die hij nodig had en wij gingen verhuizen.

Hier in Nederland ging ik proberen alles te vergeten en stortte mij meteen in het werk. Ik leerde zo snel mogelijk Nederlands, begon een opleiding en had alles weer op een rit. Tenminste dat dacht ik maar niets was minder war. 2013 (maar liefs 6 jaar later) kreeg ik dan een klap en viel in een dik vet zwart gat. Ik was op, ik kon niet meer, ik wist niet eens wat er met mij aan de hand was. Ik wou nergens meer heen, mij werd alles teveel , ik kreeg last van paniek aanvallen en elke dag vreselijke nachtmerries. De diagnose was snel gesteld: zwaar Burn-Out en PTSS. Oke hier kon ik dan tenminste iets mee. Ik begon met therapie om al die dingen te verweken, kreeg EMDR therapie en eind 2014 besloot ik niet meer terug te gaan naar de horeca maar een rustigere baan te zoeken. Ik deed een nieuwe opleiding en leefde weer. Tja maar ook dit was niet echt war want eind 2016 kreeg ik een enorme terugval. Tenminste dat dacht ik want ik was onrustig, kon me niet lang op iets concentreren en voelde me depressief.

Toen kwam ik bij een andere instelling terecht genoemd Synaeda  , dit is een Psycho Medisch Centrum. Hier kreeg ik eerst een gesprek met een arts en hij herkend snel wat mij mankeerde. Door al dat trauma is bij mij HSP naar voren gekomen. HSP heb je niet, dat ben je. Er is geen enkel behandeling ervoor en dat hoeft ook helemaal niet. Men moet alleen leren ermee om te gaan.

5 kenmerken van HSP

overstimulated

Dit was dan ook mijn nieuwe doel, omgaan met mijn HSP en PTSS. Tja als het verder niks is… appeltje eitje (dat dacht ik) maar snel werd duidelijk dat niet alleen de PTSS maar ook de HSP mij heel erg belemmerden in het dagelijkse leven. Ik werd snel heel erg boos, de emoties liepen helemaal op. Ik piekerde over de kleinste dingen en liet niemand toe. Ik schermde mij heel erg af van de buitenwereld want ja …mij mankeerde iets, ik was niet normaal.

Toen ik dit alles wist heb ik met Kelly erover gesproken en we kwamen tot de conclusie dat heel veel mensen het gewoon simpelweg niet begrijpen. Hier een paar dingen wat je vaak te horen krijgt:

  • stel je niet zo aan, het is niks aan de hand
  • hoezo reageer je altijd over
  • och… doe je weer zielig
  • jij moet gewoon doorgaan
  • het is je verleden, laat dat nou eindelijk een keer los
  • iedereen heeft dingen dus het is geen excuses
  • doe eens normaal, zo erg is het toch allemaal niet
  • etc etc

Tja als je dit te horen krijgt zakt je zelfvertrouwen natuurlijk naar de kelder en je trekt je automatisch meer terug want mensen snappen je toch niet. Ze snappen niet dat je goeie en slechte dagen hebt, ze snappen niet dat als je onderweg bent en het super gezellig hebt, binnen 5 min alles kan veranderen en je compleet overstuurd kan raken. Hoe kunnen ze ook want ze hebben niet jou hersenen. Hun hersenen functioneren heel anders dan die van ons. Probeer dat maar iemand uit te leggen. Het beste voorbeeld gaaf Kelly in een andere post op hun blog:

Even een voorbeeld. Als jij alleen in een keuken zit, dan kan je vast van de stilte genieten. Ik kan echter het gebrom van een koelkast, gezoem van een lampje en het tikken van een tak tegen het raam niet buitensluiten. Als mensen naast mij een gesprek hebben terwijl ik aan het praten ben met iemand, houd ik onbewust dat andere gesprek ook bij. Ik kan dat niet buitensluiten zoals een ‘normaal’ mens.

Dit beschrijft ons het beste vind ik. We kunnen gewoon de informatie die we allemaal binnen krijgen niet filteren en raken snel overprikkeld. Een avondje met de boekenmeiden is voor mij super gezellig maar erna heb ik meest een dag nodig om bij te komen. Stappen in een kroeg is bijna niet mogelijk voor mij en als ik het doe is het hooguit 2 uren en dan ben ik compleet uitgeput.

Het is al erg genoeg om te proberen met je HSP om te gaan maar als je dan ook nog PTSS hebt die soms in-kickt ben je heel veer van huis. Kelly schreef in haar artikel:

Daarnaast heb ik ALTIJD zweethanden en spanningshoofdpijn, omdat mijn spieren 24/7 aangespannen staan. Ze staan al bij voorbaat in de vluchtmodus. Deze zaken maken elke dag een gevecht. Elke dag ben ik moe en blij dat de dag voorbij is. Kan ik nog genieten van leuke dingen? Jawel. Tot dat het kleine monstertje genaamd PTSS weer op mijn schouder tikt.

Hier herken ook ik me helemaal. Ik snap haar zo goed en toen ik de volle artikel ging lezen liepen bij mij de tranen. Ik weet precies hoe ze zich voelt en wat ze allemaal mee maakt en kan haar helaas niet helpen. We moeten tegen alleen proberen te vechten tegen het kleine monstertje op onze schouders.

Ik denk dat het voor mij , Kelly en iedereen die hiermee vecht nog een hele lange weg zal zijn, niet alleen voor ons maar ook om te vechten dat we normaal worden behandelt door de gezelschap. Dat we niet raar worden aangekeken of afgewezen bij een sollicitatie gesprek omdat we HSP zijn. Ik hoop dat we hiermee mensen wakker gaan schudden. Dat ze niet meer verborgen zitten en dat ze hun verhaal ook naar buiten kunnen brengen. Ik hoop dat mensen trots kunnen zijn op wie en wat ze zijn want inmiddels ben ik ontzettend trots dat ik anders ben dan andere. Ik ben trots dat ik ondanks dit alles kan genieten van het leven en leuke dingen doen. Iedereen heeft wel eens een slechte dag, ook wij en gelukkig gaan die altijd weer voorbij.

 

Liefs Bibi

INSTAGRAM-04

 

4 gedachten over “Niet alles is zichbaar

  1. Wat een mooie blogpost. Ik weet eigenlijk niet zo goed wat ik hierop moet reageren, alleen dat ik het onwijs tof vind dat je dit deelt en dat ik je erg bewonder ❤

    Like

  2. Een feest van herkenning, inmiddels zelf geen ptss meer maar wel hsp en naweeën van een depressie en burn-out. Anderen weten vaak heel goed hoe je het zou moeten doen tot ze zelf in het schuitje zitten. Je bent goed bezig, luister naar je lichaam en ik weet zeker dat je er wel uit komt 😘

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s