Recensies

Throne of Glass

Throne of Glass (Throne of Glass, #1)

Meet Celaena Sardothien.
Beautiful. Deadly.
Destined for greatness.

In the dark, filthy salt mines of Endovier, an eighteen-year-old girl is serving a life sentence. She is a trained assassin, the best of her kind, but she made a fatal mistake: she got caught.

Young Captain Westfall offers her a deal: her freedom in return for one huge sacrifice. Celaena must represent the prince in a to-the-death tournament—fighting the most gifted thieves and assassins in the land. Live or die, Celaena will be free. Win or lose, she is about to discover her true destiny. But will her assassin’s heart be melted?


01

Ik wilde al zooooo lang een recensie over deze boekenserie schrijven maar ik kon nooit de goede woorden vinden voor mijn gedachten. Het lukte me gewoon niet om mijn gevoel bij deze boeken en de karakters te omschrijven zonder dat het een wirwar van emotie werd.

Maar hier ga ik dan.

“Libraries were full of ideas—perhaps the most dangerous and powerful of all weapons.”

Ook al ben ik helemaal tot over-mijn-oren verliefd op deze serie, het eerste deel was voor mij heel moeilijk om in te komen. Het was totaal niet zoals de hype het neerzette en ik was compleet verbaast toen ik merkte dat ik telkens weer stuk liep in het boek. Ik kwam er gewoon NIET doorheen. Het heeft me al-met-al bijna een half jaar gekost om door het eerste deel van Throne of Glass te komen.
Toen ik het midden bereikte, echter, flipte mijn wereld ondersteboven en begreep ik waar de hype vandaan kwam. Ik was verkocht, verliefd en obsessed met dit boek en dat werd alsmaar erger hoe dichter ik bij het einde kwam.

“You could rattle the stars,” she whispered. “You could do anything, if only you dared. And deep down, you know it, too. That’s what scares you most.”

In het tweede deel van boek 1 beginnen de dingen dan toch echt te spelen. Je moet eerst een heel blok aan wereldbouw door voor je bij het echte verhaal komt, maar dat is het dubbel en dwars waard WANT OH MIJN GOD HET ZIT ZO GOED IN ELKAAR VERWORVEN *fangirlt even verder*

Het boek verteld namelijk het verhaal van Celaena Sardothien wie een beruchte huurmoordenaar is, maar om haar verhaal te kunnen volgen en te begrijpen moet je weten hoe haar wereld eruitziet. Erilea is een wereld vol met mensen, heksen en fae al is de laatste categorie zodanig uitgeroeid dat er vrij weinig fae meer rond lopen in de mensenwereld. Een jaar voordat het boek begint is Celaena opgepakt door wachters van Adarlan en naar een werkkamp gestuurd. Dorian, de kroonprins komt haar na een jaar halen in de hoop dat ze zijn kampioen wordt in een wedstrijd die georganiseerd is door de koninklijke familie. Deze winnaar van deze competitie mag zich de Kampioen van de Koning noemen en wordt geacht alle “dirty jobs” te doen zodat de koning en zijn familie hun handen niet smerig hoeven te maken.

Voor deze wedstrijd mag elke edelman een kampioen aanmelden, en zo ook Dorian. Hij neemt Celaena mee vanuit Endovier en meldt haar aan voor de wedstrijd waarin ze dodelijke tests moet doorstaan en zich een weg moet banen tussen de edelen in het Glazen paleis.

“My name is Celaena Sardothien. But it makes no difference if my name’s Celaena or Lillian or Bitch, because I’d still beat you, no matter what you call me.”

Celaena is een fascinerend karakter. Ze is ontzettend diep en moeilijk te doorgronden. Telkens als je denkt dat je haar doorhebt zit er een nog een laag vol emoties en achtergrond verhalen die je nooit had zien aankomen. Er is zoveel te leren over haar en we krijgen als lezer enkel een paar hints en subtiele aanwijzingen waardoor ze super interessant wordt. Je wordt nieuwsgierig naar wie ze is, waar ze vandaan komt en waarom ze zo belangrijk is voor de Koning. Wat heeft ze gedaan? En waarom doet ze zoals ze doet?

Ik vond het super om vanuit haar POV te lezen omdat ze heel badass is maar, ik moet toegeven, ze is soms ietwat vervelend. Ook al gaat ze tegen alle clichés binnen de YA wereld in, ze is alsnog het meisje die graag in jurken rondloopt en er met de prins vandoor gaat. Bovendien is ze behoorlijk arrogant want zeg nou zelf… hoe kan je werelds beste huurmoordenaar zijn als je continu schrikt van mensen die ongehoord en ongezien je kamer binnenlopen??

“Still, the image haunted his dreams throughout the night: a lovely girl gazing at the stars, and the stars who gazed back.”

De prins in dit verhaal is dus Dorian. Hij is de oudste zoon van de koning en kroonprins van Adarlan. Ik moet eerlijk toegeven… Dorian lag me totaal niet in het eerste boek. Ik vond hem maar een standaard knappe womanizer die me teveel deed denken aan Maxon uit The Selection. Hij was te stijf, te flirterig en … naja… TE dus ik voelde totaal geen connectie met hem. Zijn hunkering naar het vrouwelijke lichaam en zijn wil om seks deed voor mij de emmer overlopen.
Ik snap dat je als kroonprins de vrouwen allemaal aandacht moet schenken zodat je niemand voortrekt maar het was me allemaal veel te veel waardoor ik interesse in hem verloor. Zijn hele karakter deed me niks en liet me koud (word dus zooooooveel beter in de komende boeken).

 

Nu denk je vast…. deze romance is net als alle andere YA, maar het is alles behalve dat. Zodra we dieper in het verhaal duiken krijgen we meerdere POVs. Zo kijk je als lezer vanuit verschillende invalshoeken op het verhaal neer en kom je steeds meer te weten.
Op deze manier leren we Chaol Westfall (insert fangirl modus), kapitein van de wacht, kennen. Hij is de man die Celaena begeleidt in het begin van het boek maar ook degene die haar moet trainen voor de competitie. Bovendien is hij de leider over de wacht en beslist alles binnen het paleis wanneer het aankomt op veiligheid. Daarom is hij altijd een beetje terughoudend met Celaena en haar escapades.

“Sometimes, the wicked will tell us things just to confuse us–to haunt our thoughts long after we’ve faced them.”

Het zal niemand verbazen als ik zeg dat ik een hardcore Chaolaena shipper was tijdens boek 1. Ik was zo verliefd op Chaol als een karakter (nog steeds) en de chemie tussen hem en Celaena deed mij doen rollen *insert dying whale noises*

Als je nu nog twijfelt om te beginnen is dit het teken waar je op wachtte. Zodra iemand me vraagt welke boeken ze MOETEN lezen zeg ik altijd Throne of Glass (samen met ACOTAR en Shadowhunters). Het is zo goed, zo idioot mooi geschreven en zo verslavend dat je niet genoeg kunt krijgen.
Ik weet dat het nu klinkt als een 5 sterren boek terwijl er maar 3 voor staan, maar ik blijf bij die 3 sterren. Het boek begint heel traag en is lastig doorheen te komen maar omdat ik momenteel weet wat er nog gaat komen is het lastig om negatief over het eerste deel te zijn terwijl ik toentertijd nog lang niet zo obsessief was over deze serie :p

Oeps.


Veel liefs,
Lili

FireFly_logo_DEF-03

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s