Over mijzelf

Leven met een depressie

Hallo allemaal,

Dit keer schrijf ik eens over heel iets anders dan iets boek gerelateerd. Ik ben momenteel bezig met een traject bij een psycholoog, en zij gaf mij het idee om mijn verhaal op te schrijven. Omdat ik niks beters weet dan verhalend te schrijven heb ik ervoor gekozen om mijn verhaal te doen op dit blog.

Velen van jullie zullen bepaalde dingen vast herkennen. Bijna iedereen heeft er wel een klein handje van (of net als mij een hele grote hand) en ik hoop dus, tijdens dat ik mijn verhaal doe, meer mensen te helpen en in te laten zien dat er altijd hulp is.

Afbeeldingsresultaat voor depressief

Voor mij betekend depressie dat ik continu om me heen aan het kijken ben. De wereld is één pot ellende en al die shitzooi komt dagelijks op me af als een muur waar ik keihard tegenaan bots. Het is heel lang zo geweest alsof ik in een duistere kamer stond te schreeuwen terwijl niemand naar me omkeek. Ik was alleen, deed alles alleen en leerde al heel vroeg om zelfstandig te zijn. Nou is dat niet erg, op sommige punten ben ik juist blij dat ik zo vroeg zelfstandig heb leren zijn.

Maar hoe kwam het dan dat ik voelde alsof ik de hele wereld achter me aan, aan het slepen was? Die vraag heeft me heel lang, heel erg bezig gehouden. Vooral tijdens de pesterijen op school. Hoe kwam het dat ik niets waard was? Waarom was ik de enige die ze steeds moesten hebben als het ging om kauwgum in het haar plakken, of kleren jatten of achter-de-rug-om geklets? Erger nog… ik ging ze geloven want als iets herhaaldelijk terug kwam dan moest het wel zo zijn, toch? Net als: “er is niks met je aan de hand” of “doe gewoon beter je best” of de eeuwige “vermoeidheid is een deel van het leven” mantra die steeds terug kwam.

Maar het monster op mijn schouders verdween maar niet. Wat ik ook deed of hoe ik me ook gedroeg, de pesterijen hielden niet op en ik voelde me steeds minder waard. Vooral nadat vriendinnen van me, me de rug toekeerden en me vertelden dat ze alleen vrienden met me waren omdat ik anders niemand had….

Afbeeldingsresultaat voor depressief

Het monster op mijn schouders kreeg na enige tijd dan ook een stem. Die stem ben ik nooit meer kwijtgeraakt. Deze fluistert altijd en is continu aanwezig, waar ik ook ben. Hij fluistert dingen zoals: “Zie je nou wel.. dat je er niet bij hoort” of “Ze zullen je toch niet missen. Als je er nu bij neer valt zal niemand er naar omkijken”. Op de basisschool was ik naïef genoeg om het monster te geloven. De wereld werd me daarom al gauw te veel. Ik kreeg veel te veel invloeden binnen en werd angstig als ik omringt werd door grote groepen met mensen. Ik had (heb) continu het gevoel alsof iedereen me dan aan het bekijken is en het is net alsof ik ze kan horen denken. Echte aura’s zie ik niet maar ik weet dat er een bepaalde energiebubbel om een mens heen hangt. De emoties in deze bubbel pik ik al snel op en omdat ik sommige emoties niet kan plaatsen ga ik ze al snel zelf invullen.

En meestal is dit destructief naar mezelf toe. Mentaal en fysiek.

Als ik me niet goed kan ankeren of gronden binnen een grote groep raak ik snel in paniek. Ik ga dan hyperventileren of ik krijg een paniekaanval. Die opgekropte energie komt er dan in 1 keer uit en meestal uit zich dit in een lichamelijke pijn. Ik ga dan sneller ademen (hyperventilatie) of ik maak mezelf zo gek en sla dan door in de hyperventilatie waardoor ik het gevoel krijg dat ik dood ga (paniek aanval).

Afbeeldingsresultaat voor depressief

2 jaar geleden was het zo erg dat ik suïcidaal werd. Ik had er genoeg van. Ik was altijd alleen en ik vertrouwde niemand meer. Ik had te veel mensen in mijn leven gehad die me zodanig pijn hadden gedaan dat ik er niet meer tegen kon. Geen dag ging voorbij zonder dat ik pijn had. Geen lichamelijke pijn maar pijn in het hoofd. Mijn gedachten waren een wirwar van negatieve gedachten en de hoop op iets beters. Ik was zelfdestructief, wilde alleen maar op bed liggen en had nergens meer zin in. Dat was het moment dat ik iedereen met wie ik nog wel contact had, van me af ging duwen. Ik sloot me af van alle punten die negatieve energie lekten en probeerde op die manier mijn hoofd boven water te houden… maar het monster op mijn schouders was zodanig groot dat ik het gevoel had te zinken. Op een gegeven moment kon ik mijn benen niet meer bewegen en besloot ik weg te zakken in het water. Ik gaf in tegen het monster en liet hem me meenemen.

Afbeeldingsresultaat voor jamie campbell bower gif

Dat was mijn laagste punt in mijn depressie. Toen ik ervoor koos om achter alles een punt te zetten kreeg ik een melding van Twitter. Jamie Campbell Bower had een Tweet gestuurd en dat leidde me af. Het monster was stil… En ik ben Jamie zo dankbaar voor dat. Door zijn Tweet ben ik op social media gaan zitten en ben ik filmpjes gaan bekijken van Jamie. Ik ben er dankbaar voor omdat ik, sinds ik op dat punt heb gezeten, nog een keer aan de bel heb getrokken. Ik kon zo niet langer door gaan. Ik kon het niet meer alleen.

“I like reading alone, doing the dishes on my own.. I like riding the bus alone, riding a bike alone, doing groceries alone and watching TV alone but I don’t like being alone”

Mijn oude huisarts vertelde me dat ik door moest naar de GGZ voor een therapeutisch traject waarbij ik cognitieve gedragstherapie zou krijgen. Hiermee bedoelen ze dat de therapeut je gaat leren relativeren. In andere woorden: hoe ga je met de woorden van een ander om en leer naar je eigen gedachten te luisteren. Wat zeggen ze precies en in hoeverre zijn ze de waarheid? Toen ik klaar was met dit traject ging het een tijdje goed. Ik kon mijn negativiteit een beetje in bedwang houden, maar het monster was niet verdwenen. Hij klonk zachter, dat wel, maar de zwaarte van het beest bleef altijd hangen. En hoe vermoeider ik werd, door alle invloeden om me heen en bepaalde situaties, hoe luider het monster werd.

Afbeeldingsresultaat voor depression

Maar er was niks aan de hand. Volgens de GGZ was er niks, de huisarts gaf al snel op en mijn familie vertelde ik amper wat. Ik had het gevoel alsof ze niet naar me konden luisteren. Ik moest het toch zelf oplossen. Kortom, ik verloor opnieuw het vertrouwen in mijn omgeving en deed bijna niks meer op sociaal gebied. Ik liet het zelfs zo ver komen dat ik mijn huisgenoot en beste vriendin zodanig op de kast had gejaagd dat het beter was dat ik ging verhuizen. Ik voelde me alleen, irritant en te veel. Ik was een last voor iedereen om me heen en maakte me daardoor onzichtbaar en klein. Toch was er een deel van mij dat erover wilde praten. Ik had immers geleerd om mijn gedachten te relativeren. Daarom gaf ik veel aan hoe ik me voelde en wat bepaalde situaties met me deden maar door het wantrouwen in mijn omgeving voelde ik me al snel te veel voor een ander. Ik wilde absoluut niet dat men rekening met mij ging houden. Zolang mijn omgeving het maar naar zijn zin had, dan zat ik wel alleen en voelde ik me wel kut.

Ik kon het niet verdragen dat iemand in mijn omgeving het niet naar zijn zin zou hebben. Ik brak mezelf zowat om anderen de tijd van hun leven te geven. Kortom, het duurde niet lang voor ik doodop was en weer op hetzelfde punt was beland als een jaar ervoor.

Afbeeldingsresultaat voor depression

Gelukkig bestaan er mensen die me hebben doen realiseren dat het allemaal niet zo zwaar hoeft te zijn. Ik heb sinds mijn laatste dieptepunt twee mensen leren kennen die ik voor geen goud zou willen missen. Ik vecht nog elke dag tegen dat monster omdat ik weet dat zij achter me staan, omdat ik weet dat ik altijd bij hun terecht kan. Zelfs na alles wat het monster me heeft doen geloven en alles wat me te veel word, heb ik weer geloof in het feit dat mensen elkaar kunnen helpen. Hoewel ik altijd heb geleerd dat alleen zijn beter is dan samen zijn, hebben zij me geleerd dat ik best mag leunen op een ander en dat het leven veel beter is als je samen dingen doet. En het maakt niet uit wat ik zeg, ze begrijpen me en luisteren naar wat ik te zeggen heb.

In andere woorden: “I do matter”. En het klinkt heel cliché maar er komt inderdaad altijd zonneschijn na de duisternis. Voor mij zijn het deze twee vriendinnen (die momenteel als zussen voor me zijn) die me hij gevoel geven dat ik er mag zijn en dat het gewicht op mijn schouders best samen gedragen mag worden, waardoor het niet meer zo zwaar is.

Afbeeldingsresultaat voor depression

Natuurlijk heb ik nog steeds wel dingen en situaties die me triggeren. Zo voel ik me nog steeds niet goed in grote groepen, en zal ik altijd last hebben van angststoornissen als het gaat om socializen en het aangaan van nieuwe dingen maar ik doe het niet langer alleen. Ik heb een psycholoog die me handvatten geeft om mezelf mee omhoog te trekken. Het water waar ik eerder in wegzakte is allang zo angstgevend niet meer. Momenteel, als ik er een beeld aan moet geven, loop ik langs een klif met een diepe val naar het water. Zo nu en dan val ik naar beneden maar ik weet dat ik na een tijdje de brug weer gevonden heb om mezelf naar veiligheid te brengen. Ik weet nu dat ik er weer uit kan kruipen.

En dat is wat ik jullie mee wil geven. Als je jezelf in mijn verhaal herkent, en dan met name de emoties, dan moet je onthouden dat er altijd hulp is. Er komt een moment waarop iemand, onbekend of niet, een hand naar je uitsteekt en je overeind helpt. Wees dan niet bang om deze hand aan te nemen. Je zult zien dat het zoveel beter is als je samen het monster draagt, al is het alleen maar om de ander te laten zien dat het monster bestaat (maakt niet uit in wat voor vorm je depressie tot staat is gekomen. Voor mij is het altijd een monster geweest die op mijn schouders rust, maar er zijn ook mensen die het een heel ander beeld geven). Geef het een naam, praat erover en laat zien wie je bent. Hoe klein je jezelf ook gemaakt hebt, je bent het altijd waard om op te gaan staan voor wie je bent en jezelf kenbaar te maken. Want ook jij hebt een reden om hier te zijn. En probeer het dag voor dag te bekijken of minuut voor minuut als het echt even klote is en onthoud goed:

Afbeeldingsresultaat voor depression

Veel liefs,
Lili

FireFly_logo_DEF-03

 

11 gedachten over “Leven met een depressie

  1. Lieve Lili, ik zou zo graag willen dat ik dat monster van je weg kon nemen! Ik heb zelf ook zo een monster, zullen we ze samen in een kast stoppen?

    Heel erg moedig dat je dit zo durft op te schrijven. Ik weet dat daar veel moed voor nodig is. Vergeet niet, er zijn zo veel mensen die wel het beste met jou voor hebben, ook al heb je dat zelf soms even niet.

    Stay strong, dikke knuffel ❤

    Liked by 1 persoon

  2. Herkenbaar, noem het altijd dat zwarte monster dat je leven vergalt.

    Hier is het erg herkenbaar. Heb het zelf gehad en heb nu een partner die het nu al paar jaren het heeft.
    Zal hier binnenkort ook op m’n blog een Storytime aanwijden

    Liked by 1 persoon

    1. Jeetje… dan heb je het monster zelf verslagen om vervolgens je partner ertegen te zien vechten. Gelukkig hebben jullie elkaar ^^ Want samen ben je sterker. Als je er een storytime aan wijdt wil ik die zeker lezen

      Like

  3. Meis, wat goed dat je dit hebt beschreven! ❤ Zo herkenbaar ook. Ikzelf heb ook cognitieve gedragstherapie gehad voor mijn depressie. Leren relativeren en leren jezelf niet weg te cijferen zijn voor mij ook goede lessen geweest.
    Het lastige vond ik ook dat mensen in je omgeving, die geen ervaring hebben met depressie, het moeilijk vinden om te begrijpen wat je doormaakt, waardoor ik mijzelf ook in mijzelf opsloot en het verder niemand vertelde. Dankzij de psycholoog (en medicijnen) heb ik een grote slag weten te maken in het herstel. Dus weet dat er licht is aan het einde van de tunnel. ❤

    Liked by 1 persoon

  4. Ik kan dit niet lezen. Voel met je mee. Van het moment je begint met grote groepen voel ik de angst en stres… Nog steeds. Ik wist wat je daarna ging zeggen en dan ben ik gestopt met lezen. Te herkenbaar. De nasleep blijft. Dikke knuffel en kus!

    Liked by 1 persoon

  5. I have absolutely no words except for these ones: You are definitely not alone.

    I may not have suffered depression but I definitely understand that sensation of drowning and feeling absolutely worthless, I was never bullied at school but I know negative aura from hanging with people who love nothing more than to break you down and know which buttons to push or what words to say just to get the right reaction.

    I wish I could take that monster away from you but definitely remember there’s as you say sunshine in the darkness and always keep the people you cherish most close to your heart.

    “Happiness can be found in the darkest of times, if one only remembers to turn on the light.” Albus Dumbledore

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s