Recensies

Recensie; The One

The One (The Selection, #3)

The time has come for one winner to be crowned.

When she was chosen to compete in the Selection, America never dreamed she would find herself anywhere close to the crown—or to Prince Maxon’s heart. But as the end of the competition approaches, and the threats outside the palace walls grow more vicious, America realizes just how much she stands to lose—and how hard she’ll have to fight for the future she wants.


Ik heb echt geen idee waar ik moet beginnen als het aankomt op The One. Ik heb niet dezelfde liefde/haat gevoelens met dit deel als dat ik had met het vorige deel maar echt veel beter was het nou ook weer niet.. Het is zeker waar dat dit boek nog meer actie heeft maar echt veel gebeurde er niet. Het enige wat ik echt super goed vond was dat we ein-de-lijk wat meer met de rebellen te maken kregen en dat Maxon EINDELIJK eens uit zijn sloffen schoot uit woede.

Hij ziet eindelijk in wat voor type America is. Ik bedoel… Maxon is vanaf het begin eerlijk geweest over zijn gevoelens voor haar en heeft deze vanaf punt 1 al geuit naar haar toe, maar zij slaat hem steeds neer met haar twijfelachtige gedoe en onzekere ikke die niet kan kiezen tussen Aspen of Maxon. Om één of andere reden is ze bang om afgewezen te worden door Maxon maar terwijl hij steeds gezegd heeft met haar door te willen, dus na alle flirt sessies met Aspen zou dat haar eigen domme schuld geweest zijn.

En hallelujah! Maxon geeft haar een koekje van eigen deeg.

Nog iets wat ik heel goed vond was dat we dieper ingingen op de rebellen en dat we eindelijk een keer oog in oog met ze kwamen te staan. Helaas kom je er dan ook al gauw achter dan de hele rebelse organisatie geen éne fucking cent uitmaakt…. #ffs

Het maakt niet uit of het nou zuidelijke of noordelijke rebellen zijn. Ze doen er beide niet genoeg aan toe om echt deel uit te maken van het verhaal. Natuurlijk zie je ze zo nu en dan verschijnen, en ja het paleis word zo nu en dan aangevallen MAAR ER GEBEURD GEEN REET.

* schopt tegen een muur *

Het enige wat er dan wel gebeurd is een random ontmoeting tussen America en een kind op straat wat wellicht, misschien, enigszins mishandeld zou zijn en America red haar door haar mee te nemen naar het paleis waar we vervolgens nooit meer wat van het kind horen. Dit is dus puur een truc om America’s persoonlijkheid op te schonen. Nou… mij niet gezien. Het is nog steeds een tutje zonder brein. Dit soort doelloze plotpunten doen me echt mijn hoofd op tafel slaan en hopen op een redding., want hoe ik ook hoopte op een leuke plottwist (een Maxon en Kriss hook-up) ik wist dat tijdens die laatste ceremonie zou gebeuren waardoor alles weer koek en ei zou zijn tussen America en Maxon.

Oké… ik moet toegeven dat ik een paar tranen heb gelaten wat Maxon betreft. Wat er met hem gebeurd in dit deel gaf me toch wel enige kopzorgen, ook al wist ik dat hij het allemaal wel zou overleven.

“there’s a …. to him I must’ve always seen but never realized it was there before”.

Het is puur America waar ik me continu aan stoor. De quote hierboven is bijna een mantra in haar hoofd. Telkens als ze iets ontdekt wat mindblowing hoort te zijn dan denkt ze dit. Alsof ze het altijd wel al wist maar nooit echt gerealiseerd had. Dit gebeurde met Maxon zijn littekens, het rebellen symbool en met haar vader. Allemaal dingen die hele goede plottwisten hadden kunnen zijn maar omdat Kiera haar hoofdpersoon graag heel slim wil laten overkomen krijg je dit slappe aftreksel….

Ik wil America niet dom noemen maar als je van iemand houd, of continu met iemand zit opgescheept ga je echt wel dingen opmerken. Als je een vaderskindje bent ga je toch echt wel merken wanneer je vader zich anders gedraagt en ziek word. Als je geïnteresseerd bent in een rebellen organisatie ZOU JE TOCH ECHT HUN SYMBOOL MOETEN HERKENNEN of niet dan?

Excuses… frustraties wakkeren weer aan. Ik ben gewoon zo klaar met America. Ze ruïneert, wat een hele goede serie had kunnen zijn, de hele serie voor me en ik haat dat. Ik zie de potentie in deze boeken maar telkens als ik weer in haar huid kruip dan heb ik de neiging mijn haren uit mijn hoofd te trekken.

Is er niet gewoon een boek waarin Maxon niemand kiest en er gewoon vandoor gaat met Aspen?


Veel liefs,
Lili

1 sterren

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s