Bibi&Lili

Tea Time Tuesday; Lili out in the open

Hallo allemaal!

Elke week zet ik de tafel weer klaar voor een nieuwe kopje thee, maar deze week pak ik het even anders aan. Voor mijn eigen herstel en peace-of-mind wil ik jullie vandaag iets vertellen dat mij al heel lang in de keel zit.

Ik heb namelijk Borderline…

Afbeeldingsresultaat voor borderline gif

Ik kreeg deze diagnose in de zomer van 2019 en wilde er heel lang niks mee te maken hebben. Het beeld wat ik van de aandoening had was niet bepaald goed en de verhalen die me over mensen met Borderline, werden verteld waren nou ook niet echt bepaald vrolijk. Ik wilde niets liever dan onder dat label wegkomen, het verwijderen van mijn dossier en mijn gegevens. Er bestond niets ergers dan dat men me aankeek en het stempel BPS (Borderline Persoonlijkheid Stoornis) op mijn voorhoofd gedrukt zag staan.

Ik herkende mezelf absoluut niet in de symptomen, maar ik was blind. Zo blind dat ik het niet wilde zien en wie niet gelooft kan ook niet geholpen worden. Helaas voor mij was de lading achter mijn diagnose zo groot dat ik er amper mee kon dealen. Ik wist niet wat er mis met me was. Ik begon aan mezelf te twijfelen met alle gevolgen van dien.

page_13

Ik voelde me echt verrot. Mijn leven leek niet meer van mij te zijn en bij tijden stond ik toe te kijken hoe het mens in mijn lichaam, alles om me heen kapot maakte. Ik maakte een potje van mijn werkrelaties, trok aan alle vriendschappen die ik had in angst ze kwijt te raken en verloor mezelf compleet in een doolhof van ellende. Ik vergat wie ik was, waar ik voor stond en wat ik belangrijk vond. Ik durfde niet meer op te staan voor mezelf en langzaam kwam er een vrij donkere periode die niet meer weg ging. Ik kon het niet meer van me af schudden. De depressie, die ik juist zo goed had proberen uit te werken, kwam in hevige golven terug stromen waardoor ik terug op de vloer belandde.

Zie je de vergelijkingen al? Ik wel. Hoe meer controle ik verloor, des te meer het beeld van Borderline naar voren kwam. Ik was destructief naar mezelf en mijn omgeving, niet agressief maar zeker wel heftig.

Kortom, ik moest mijn diagnose wel accepteren. Gelukkig heb ik momenteel de juiste behandeling en leer ik steeds meer hand -in-hand te staan met mijn stempel. Het beeld wat ik had van Borderline is bijgesteld en hervormd. Borderline voor mij is niet langer het destructieve wilde beest dat iedereen om zich heen verslind en verminkt.

Afbeeldingsresultaat voor borderline

Voor mij is Borderline het antwoord op de vragen die ik al zo lang stel. Wat is er mis met mij? Waarom denk ik anders dan iedereen? Waarom voel ik meer, of juist minder? Waarom is de wereld zo groot en toch zo klein? Wat doe ik fout? Waarom ben ik anders?…

BPS betekend voor mij geen eeuwigdurende ziekte. Het is een antwoord waarmee ik kan werken. Ik heb er lang tegen gevochten maar ook voor gevochten. Al vanaf mijn kindertijd wist ik dat ik niet tussen de menigte hoorde. Ik werd gepest en getreiterd omdat ik anders deed en anders voelde dan de rest. Daardoor ben ik me af gaan zonderen van de mens, een mensenschuwheid ontwikkel en overlevingsmechanismes gemaakt waardoor het leven makkelijker werd. Althans, dat dacht ik. Niks is minder waar.

Ik geloofde niet in vriendschappen. Relaties, liefde of vriendschappelijk, was iets wat me alleen maar pijn kon doen. Men verliet me toch altijd. Ik wist niet hoe of wanneer dus dan hield ik ze maar op afstand. Niemand kon dichtbij me komen. Kwam je dat wel dan blafte ik je wel terug op je plek. En dat allemaal terwijl ik super bang was om mensen te verliezen. Dat is het onduidelijke van Borderline. Ik ben niet duidelijk in wat ik wil en wat ik echt wil. Ik wilde dat men me met rust liet terwijl ik diep van binnen wenste dat ze bij me bleven. En als ik me dan echt afgezonderd had wilde ik gered worden… Pissig dat ik was als dat niet gebeurde!

Afbeeldingsresultaat voor borderline art

Ik heb echt respect voor de mensen die het zo lang met mij uit hebben kunnen houden. Zo terug kijkend heb ik heel wat destructie aangericht en voel ik me echt overspoeld door de liefdevolle vrienden die ik nog om me heen heb staan. Ik leer nu omgaan met mij golven van emoties en heftige gevoelsuitdrukkingen. Ik heb nog wel momenten waarin ik echt super veel voel en dan snel in paniek raak door alle emoties, maar ik reageer het niet meer af op mezelf of mijn omgeving. Nooit wist ik hoe ik mijn emoties moest uitten zonder uit te halen, klauwen gestrekt. Gelukkig is dat nu wel beter. Ik krijg goede hulp en eindelijk, na jaren vechten, de juiste steun vanuit de gezondheidszorg.

Ik schrijf dit stuk omdat ik eindelijk, na 12 weken in het traject, mijn diagnose kan omhelzen. Het beeld dat men van Borderline heeft is niet altijd juist. Ik was er één van die het zag als het uiterste. Als mensen die niet meer geholpen kunnen worden omdat ze zoveel linkjes missen in hun brein… maar niks is minder waar. Borderline daar valt mee te leven. Ik kan er mee leven. Sterker nog, ik heb mezelf weer wat leren kennen nu ik niet meer vecht tegen BPS maar samen vecht naar de grijze middenweg.

En ik ben goed op weg.


Veel liefs,
Lili

FireFly_logo_DEF-03

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s